Nie bić się!

W sezonie 2004/2005 władze PLK i PLKK zastosowały w stosunku do dwójki zawodników, Elaine Powell i Gorana Jagodnika kary dyscyplinarne za uderzenie rywala w czasie zawodów. W przypadku zawodniczki Lotosu Gdynia prokuratura skierowała akt oskarżenia do sądu.
Odpowiedzialność zawodników za tego typu zachowania oparta jest zarówno na statutach i regulaminach PZKosz, jak i na przepisach prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności kodeksu karnego i kodeksu cywilnego. Pierwszy, wprowadza tzw. kontratypy, czyli okoliczności, przy zaistnieniu których wyłączona jest bezprawność czynu. Osoba nie ponosi w tym wypadku odpowiedzialności za swój czyn. Do kontratypów zalicza się m.in. ryzyko sportowe. Można je opisać jako akceptowane ryzyko odniesienia pewnych obrażeń w związku z aktywnością sportową. Jednym z warunków dopuszczenia ryzyka sportowego jest fakt, iż działanie zawodnika musi mieć cel sportowy. Uderzenie czy pobicie w koszykówce (co innego np. w boksie) nie mieści się jednak w tych ramach i nie wyłącza tym samym bezprawności czynu, co skutkuje odpowiedzialnością zawodnika.
Kodeks karny przewiduje trzy stopnie obrażeń ciała. W przypadku spowodowania "ciężkiego” uszczerbku na zdrowiu (np. pozbawienie wzroku lub słuchu) przewidziana jest kara od roku do 10 lat pozbawienia wolności. Jeśli uszczerbek jest „średni”, kara wynosi od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. „Lekkie” obrażenia to takie, które powodują naruszenie czynności ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, a karami za takie naruszenie są: grzywna, kara ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Przypadek „lekkiego” uszczerbku na zdrowiu ścigany jest z oskarżenia prywatnego, tzn. że poszkodowany sam wnosi akt oskarżenia do sądu. W pozostałych dwóch przypadkach, prokurator wszczyna postępowanie z urzędu.
Z kolei, art. 415 kodeksu cywilnego stanowi: „Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia”. W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty (np. leczenia, rehabilitacji, utraconego zarobku). Zawodnik, który utracił całkowicie lub częściowo zdolność do gry, albo któremu zmniejszyły się widoki powodzenia na przyszłość, może z kolei żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty.

Powyższa publikacja ma charakter archiwalny, stan prawny od czasu wydania publikacji mógł się zmienić.
Po aktualne informacje z zakresu prawa zapraszamy na naszego bloga oraz facebooka.

lobbing dla sportuprawosportowedsmmediacje w sporcie
Przypnij

Porada prawna online - bez wychodzenia z domu!

Wypełnij i wyślij formularz a przygotujemy dla Ciebie profesjonalną opinię prawną.

Dodaj załączniki
Zapytaj prawnika