Podstawa prawna i procedury walki z dopingiem w Polsce

W dzisiejszym numerze kontynuuję temat związany z dopingiem w sporcie. W polskim prawodawstwie kwestie te uregulowane są w Ustawie o kulturze fizycznej oraz czterech rozporządzeniach Ministra Edukacji Narodowej. Ustawa o kulturze fizycznej definiuje doping jako stosowanie przez zawodników zakazanych środków farmakologicznych lub metod uznanych za dopingowe.
Organizacją odpowiedzialną za zwalczanie dopingu jest przede wszystkim Komisja do Zwalczania Dopingu w Sporcie. Do jej zadań należy m.in. opracowanie programów walki z dopingiem i organizowanie kontrolnych badań antydopingowych. Obowiązkiem Komisji jest także opracowanie listy metod i środków uznanych za zabronione. Lista taka określona jest w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia.
Kontrole przeprowadza się zarówno w trakcie zawodów sportowych, jak i poza zawodami, w trakcie treningów, zgrupowań sportowych, itd. Wszelkie czynności kontrolne przeprowadzane są przez przeszkolonych i akredytowanych przez Komisję pracowników. Pobierają oni próbki moczu zawodników, które następnie są wysyłane do specjalnych laboratoriów. Badania takie przeprowadza się oczywiście w sposób niezapowiedziany. Zawodnik ma obowiązek stawić się do punktu kontroli w ciągu 30 minut od otrzymania i podpisania wezwania na kontrolę.
Zawodnicy najczęściej wyznaczani są za pomocą losowania. Jednakże, gdy występują uzasadnione przyczyny, to są wzywani również bez przeprowadzania losowania. Do takich przyczyn może należeć np. nienaturalne zachowanie zawodnika czy fakt, że w przeszłości stwierdzono już u niego stosowanie dopingu. Komisje antydopingowe nie mają w zasadzie jakiś określonych miejsc i terminów działania. Każdy zawodnik może być kontrolowany w dowolnym czasie i miejscu, dowolną ilość razy, nawet kilkakrotnie podczas jednych zawodów. Na uwagę zasługuje fakt, że nie tylko niekorzystne, pozytywne wyniki badań są kłopotliwe dla zawodników. Jeśli zawodnik odmawia poddania się kontroli antydopingowej, konsekwencje mogą być równie poważne. W przypadku niestawienia się do kontroli grozi mu kara dyskwalifikacji do 2 lat. Jeśli taka sytuacja się powtórzy kara wynosi co najmniej 2 lata. Odpowiedzialność ponoszą nie tylko zawodnicy, ale też trenerzy, działacze oraz inne osoby, którym udowodnione zostanie naruszenie przepisów antydopingowych.
O ile ustawodawstwo krajowe i przepisy międzynarodowe wyznaczają wysokie standardy, to rzeczywistość jest nieco bardziej prozaiczna. W Polsce nie ma wielu odpowiednio wyposażonych laboratoriów, a badania antydopingowe są często niezwykle drogie. Za przykład problemów Komisji może posłużyć wykrywanie głośnego w ostatnim czasie EPO. Okazuje się, że w Polsce nie ma ani jednego ośrodka, który ma odpowiedni sprzęt aby wykryć ten środek w próbkach krwi zawodnika. Mimo wszystko, organizacje walczące z dopingiem wydają się być zdeterminowane i mają długofalowe plany działania. MKOl przechowuje nawet zamrożone próbki krwi sportowców z Olimpiady w Atenach, tak aby móc je kontrolować w przyszłości, kiedy zostaną ujawnione nowe środki dopingowe.

Powyższa publikacja ma charakter archiwalny, stan prawny od czasu wydania publikacji mógł się zmienić.
Po aktualne informacje z zakresu prawa zapraszamy na naszego bloga oraz facebooka.

lobbing dla sportuprawosportowedsmmediacje w sporcie
Przypnij

Porada prawna online - bez wychodzenia z domu!

Wypełnij i wyślij formularz a przygotujemy dla Ciebie profesjonalną opinię prawną.

Dodaj załączniki
Zapytaj prawnika