Prawo Bosmana cz. 2

W dzisiejszym numerze kontynuuję temat związany z prawem Bosmana i regulacjami dotyczącymi transferów. W roku 2000 prezydent FIFA – Stepp Blatter podjął starania mające na celu zmienić część przepisów dotyczących transferu zawodników. Przedstawiciele federacji piłkarskich nie byli bowiem zwolennikami bardzo liberalnego prawa transferowego wprowadzonego po sprawie Bosmana. W październiku 2000 roku FIFA wystosowała rezolucję do Komisji Europejskiej, wzywającą do ugody w kwestii transferu zawodników. Powołując się na wyjątkowość dyscypliny piłki nożnej i jej znaczenie dla społeczności lokalnej zaproponowali kompromisowe rozwiązania. Niezwykle istotną propozycją było zróżnicowanie dopuszczalności transferów w zależności od wieku zawodnika i wprowadzenie opłat transferowych za młodszych graczy na zasadach sprzed 1995 r. Komisja Europejska, co dla wielu stanowiło nie lada zaskoczenie, w większości spraw podzieliła punkt widzenia FIFA. W roku 2001 zawarto porozumienie. Jego postanowienia w kwestii wieku zawodników były następujące. W stosunku do graczy przed 18 rokiem życia za priorytetową uznano konieczność edukacji. FIFA twierdziła, że międzynarodowe transfery i związane z nimi liczne zmiany miejsca zamieszkania młodych zawodników, mogą przeszkadzać im w zdobywaniu wykształcenia. Dlatego też wprowadzono zakaz międzynarodowych transferów graczy poniżej 18 roku życia. Możliwość taka dopuszczona została jedynie w wyjątkowych przypadkach, np. kiedy rodzina gracza przenosiła się do innego kraju. Przywrócono opłaty transferowe za graczy poniżej 23 roku życia, niezależnie od tego czy są związani kontraktem, czy kontrakt już wygasł. Stwierdzono, że do wieku 23 lat zawodnik nie jest w pełni ukształtowany i wciąż uczy się swojego fachu. Opłata transferowana została pomyślana jako wynagrodzenie dla dotychczasowego klubu gracza za jego wyszkolenie i wychowanie oraz sposób pozyskania dodatkowych środków – co interesuje przede wszystkim mniejsze kluby, które kształcą młodych, utalentowanych zawodników, ale nie są w stanie zapewnić im rozwoju w wieku dojrzalszym. Wysokości „odstępnego” nie ustala się jednak dowolnie, jak to miało miejsce przez 1995 r. Stworzono szczegółową metodę jego wyliczania; wysokość opłaty zależy przede wszystkim od rozwoju zawodowego piłkarza. Dodatkowo wprowadzono pewne specjalne rozwiązania dla graczy, którzy podpisali kontrakt z klubem mając co najmniej 28 lat. Zawodnicy tacy dysponują prawnymi ułatwieniami w stosunku do klubów przy jednostronnym zrywaniu kontraktu. Wszystkie te postanowienia zostały zaakceptowane przez PZPN i znajdują się w jego uchwałach. W zasadzie obecnie nie kwestionuje się powyższych ustaleń i są one stosowane we wszystkich europejskich krajach. Tym jednak co różni kraje UE są regulacje dotyczące występowania w ligach zawodników z zagranicy. Zagadnienie to przedstawię Państwu w kolejnym wydaniu magazynu „Słowo Sportowe”.

Powyższa publikacja ma charakter archiwalny, stan prawny od czasu wydania publikacji mógł się zmienić.
Po aktualne informacje z zakresu prawa zapraszamy na naszego bloga oraz facebooka.

lobbing dla sportuprawosportowedsmmediacje w sporcie
Przypnij

Porada prawna online - bez wychodzenia z domu!

Wypełnij i wyślij formularz a przygotujemy dla Ciebie profesjonalną opinię prawną.

Dodaj załączniki
Zapytaj prawnika