Prawo międzynarodowe w sporcie

Na działalność sportową mają wpływ zarówno regulacje prawa wspólnotowego, krajowego jak również przepisy krajowych i międzynarodowych związków sportowych. Powoduje to spory interpretacyjne, rozbieżności w samych przepisach prawnych i co za tym idzie, niezgodności postanowień związków sportowych z prawem wspólnotowym.
Sprawy dotyczące sportu nie zostały bezpośrednio uregulowane w prawie traktatowym, dlatego doniosłą rolę obecnie w tej kwestii odgrywają opinie, zalecenia, decyzje adresowane do indywidualnie oznaczonego podmiotu jak również orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Źródła prawa w ustawodawstwie polskim zostały wyczerpująco wyliczone w art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. Nie zostały do nich jednakże zaliczone przepisy krajowych i międzynarodowych związków sportowych. Z uwagi na szybko rosnącą liczbę spraw spornych oraz wątpliwości prawnych w sporcie należy zastanowić się, jaką rolę pełnią te przepisy w krajowym i międzynarodowym porządku prawnym i czy mają one charakter bezwzględnie obowiązujący.Międzynarodowe organizacje sportowe zaliczane są do organizacji pozarządowych. Wynika to z faktu, iż ich członkami są narodowe związki sportowe, a nie państwa członkowskie. Prawo stanowione przez te organizacje ma charakter wewnątrzorganizacyjny, a przepisom tym podlegają wyłącznie członkowie tych organizacji jak również inne podmioty, np. zawodnicy, sędziowie. Akty te nie mogą być zaliczone do źródeł prawa powszechnie obowiązującego w RP, gdyż jako źródła nie wymienia ich Konstytucja RP. Analiza przepisów ustawy o sporcie kwalifikowanym wskazuje jednakże, iż ustawodawca nie traktuje tych przepisów obojętnie. W art. 1 ust. 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym ustawodawca stwierdza, iż uprawianie sportu kwalifikowanego odbywa się zgodnie z przepisami ustawy, postanowieniami statutów i regulaminów związków sportowych, polskich związków sportowych oraz międzynarodowych organizacji sportowych. Oznacza to, iż można czy też należy stosować je w zakresie wewnątrzorganizacyjnym. Jako przykład można wskazać § 8 ust. 2 Statutu PZPN, w którym PZPN zobowiązuje się do przestrzegania statutów, regulaminów, przepisów oraz decyzji FIFA i UEFA.
Reasumując powyższe rozważania należy pamiętać, iż prawo krajowe czy też krajowych i międzynarodowych organizacji sportowych, mimo ich monopolistycznej pozycji zawsze musi być zgodne z prawem wspólnotowym. Ta zawiłość i brak dostosowania przepisów powoduje, iż w wielu przypadkach Europejski Trybunał Sprawiedliwości orzeka o ich niezgodności z prawem wspólnotowym. Jako przykład należy przypomnieć sprawę Bosmana, w której Trybunał orzekł, iż zasady dokonywania transferu piłkarzy mogą wywierać bezpośredni wpływ na ich dostęp do rynku pracy w innych państwach członkowskich i mogą w ten sposób spowodować naruszenie zasady swobodnego przepływu pracowników. Również kazus Andy’ego Webstera może spowodować szereg zmian w piłce nożnej, polegających na tym, iż zawodnik po 3 latach obowiązywania wieloletniego kontraktu będzie mógł zmienić klub nie pytając pracodawcę o zgodę. Ta monopolistyczna pozycja międzynarodowych związków sportowych i jednoczesne niedostosowanie prawa wspólnotowego, brak spójności legislacyjnej w poszczególnych krajach jeszcze długo będą powodować niejasności interpretacyjne.

Powyższa publikacja ma charakter archiwalny, stan prawny od czasu wydania publikacji mógł się zmienić.
Po aktualne informacje z zakresu prawa zapraszamy na naszego bloga oraz facebooka.

lobbing dla sportuprawosportowedsmmediacje w sporcie
Przypnij

Porada prawna online - bez wychodzenia z domu!

Wypełnij i wyślij formularz a przygotujemy dla Ciebie profesjonalną opinię prawną.

Dodaj załączniki
Zapytaj prawnika